Svensk ordbok 2009, webbversion

gir substantiv ~en ~ar gir·en●hastig rörelse åt sidan vanligen för att väja för ngt trafik.JFRcohyponymsväng han fick göra en snabb gir för att und­vika kollision○spec. om kurs­förändring hos far­tyg el. flyg­planhögergirstyrbordsgir○ibl. med ton­vikt på rörelsebananfar­tyget gled runt udden i en snäv giren gir (ngnstans)sedan 1833till gira