Svensk ordbok 2009, webbversion
fö
`
rbön
substantiv
~en ~er
för|bön·en
●
bön till Gud om ngn annans välgång
relig.
tid.
JFR
cohyponym
bön 2
förbön för drottningen i alla landets kyrkor inför nedkomsten
förbön (för ngn)
sedan 1531